ΔΑΕΙΡΑ ΚΑΙ ΔΗΜΗΤΡΑ

ΔΑΕΙΡΑ ΚΑΙ ΔΗΜΗΤΡΑ

Η ΔΑΕΙΡΑ, Ο ΚΑΤΑΚΛΥΣΜΟΣ ΚΑΙ Η ΕΛΕΥΣΙΣ ΤΗΣ ΔΗΜΗΤΡΟΣ

Αναστασίου Δ. Στάμου
Εκπαιδευτικού - Μηχανολόγου Μηχανικού


Πώς, πότε και γιατί ήλθε η Δήμητρα στην Ελευσίνα;

Το κείμενο αυτό δημοσιεύτηκε στο τεύχος Μαρτίου 2001 του περιοδικού για την Οικουμενική Ελληνικότητα « ΙΧΩΡ ».
«Εντοπίστηκαν ίχνη του Κατακλυσμού», έγραφε η εφημερίδα «Το Βήμα» της Τρίτης 28 Σεπτεμβρίου 1999 (πηγή THE TIMES). Στο άρθρο αυτό ο δημοσιογράφος έλεγε, ότι πρόκειται για ένδειξη που ενισχύει τα όσα αναφέρει η Παλαιά Διαθήκη για τον κατακλυσμό του Νώε. Ο Ωκεανολόγος κ. Ρόμπερτ Μπάλαρντ, που ανακάλυψε μεταξύ άλλων το ναυάγιο του Τιτανικού, εντόπισε στον βυθό της Μαύρης Θάλασσας αρχαία ακτογραμμή σε βάθος 150 μέτρων και εξηγεί: «Πριν από 12.000 χρόνια, οι παγετώνες άρχισαν να υποχωρούν και να λιώνουν σταδιακά. Κατόπιν, πριν από 7.600 χρόνια, τα νερά της Μεσογείου υψώθηκαν, διέσπασαν ένα φυσικό φράγμα στον Βόσπορο και εισέβαλαν στην Μαύρη Θάλασσα, η οποία ήταν λίμνη. Προκλήθηκαν καταστροφικές πλημμύρες και πολλοί άνθρωποι βρέθηκαν ξαφνικά 130 μέτρα κάτω από την επιφάνεια». Ένα άλλο μέλος της ομάδας των εξερευνητών, ο κ. Ντέιβιντ Μίντελ, επίσης δήλωσε: «Δεν γνωρίζω αν αυτός ο κατακλυσμός ήταν ή όχι του Νώε, αλλά πιστεύω ακράδαντα ότι υπήρξε κατακλυσμός».
Στο βιβλίο του κ. Παν. Μαρίνη «Ο Προκατακλυσμιαίος Πολιτισμός», δίδονται όλες οι αποδείξεις για τον Μεγάλο Κατακλυσμό του 9.500 π.Χ., την τρομερή εκείνη καταστροφή που σάρωσε όλη την Γη με γιγαντιαία κύματα, που δικαιολογείται μόνον από πτώση μεγάλου ουρανίου σώματος (στον Ειρηνικό κατά τα φαινόμενα Ωκεανό). Άλλαξε τότε θέση ο άξων της Γης και υπήρξαν ανυψώσεις και καταβυθίσεις μεγάλων τμημάτων ξηράς. Ο Οικουμενικός Ελληνικός Πολιτισμός της Χρυσής εκείνης Εποχής ανεσχέθη και η ανθρωπότης επέστρεψε εξ αρχής στην Λίθινη Εποχή.
Τα Αρχαία μας Κείμενα όμως αναφέρουν και αυτόν αλλά και επόμενους κατακλυσμούς και καταστροφές, που δεν γνωρίζει δυστυχώς ο πολύς κόσμος - ούτε καν εμείς οι Έλληνες δεν διδασκόμεθα στα σχολεία μας - πλην όλοι μαθαίνουμε αυτόν του Νώε στο Αραράτ.
Μας διασώζει λοιπόν ο Πλάτων: «πολλών ουν γεγονότων και μεγάλων κατακλυσμών εν τοις ενακισχιλίοις έτεσι» (Κριτίας 111 α), και μας φανερώνει τον καταποντισμό της Ατλαντίδος (και όχι μόνο) που έγινε ξαφνικά μέσα σε μια μέρα: «σεισμών εξαισίων και κατακλυσμών γενομένων, μιας ημέρας και νυκτός χαλεπής επελθούσης, το τε παρ’ υμίν μάχιμον (ο δικός μας στρατός) παν αθρόον έδυ κατά γης (καταποντίστηκε), η τε Ατλαντίς νήσος ωσαύτως κατά θαλάττης δύσα ηφανίσθη (και η Ατλαντίς βυθίστηκε στην θάλασσα)» (Τίμαιος 25 δ).
Τότε στην Θεσσαλία (= θέσις αλός, δηλαδή θαλάσσης, που λόγω της γεωλογικής αναστατώσεως - άνοιγμα του στενού των Τεμπών – χύθηκε στην θάλασσα), βασίλευε ο Δευκαλίων (= δεύω + αλς, βρέχει θάλασσα), ο οποίος «τεκτηνάμενος λάρνακα, και τα επιτήδεια ενθέμενος, εις ταύτην μετά Πύρρας εισέβη….Τότε δε και τα κατά Θεσσαλίαν όρη διέστη….Δευκαλίων δε εν τη λάρνακι δια της θαλάσσης φερόμενος ημέρας εννέα και νύκτας ίσας, τω Παρνασώ προσίσχει» (Απολλόδωρος, Α VII 2). Δηλαδή ο Δευκαλίων έφτιαξε Κιβωτό, έβαλε μέσα προμήθειες και μαζί με την Πύρρα την γυναίκα του, μετά από εννέα μερόνυχτα πλεύσεως προσάραξε στον Παρνασό (= παρά νήσον).
Ο υψηλός Πολιτισμός εκείνης της εποχής και η συνακόλουθη ανάπτυξη της Αστρονομίας, επέτρεψε στους ανθρώπους να γνωρίζουν δεκάδες χρόνια πριν από την καταστροφή, τι περίπου θα συνέβαινε.

Περίμεναν δηλαδή την ενδεχόμενη πτώση στην Γη κάποιου ουρανίου σώματος που από καιρό παρακολουθούσαν. Έτσι προετοίμασαν μια πιθανή διάσωσή τους (όπως ο Δευκαλίων) αλλά και επεχείρησαν την καταγραφή των Γνώσεών τους επί γιγαντιαίου οικοδομήματος, που έμελλε πράγματι να διασωθεί: Η μεγάλη Πυραμίδα (το συγκρότημα των τριών και η Σφίγγα) στην Αίγυπτο, είναι έργο ενός βασιλέως της προκατακλυσμιαίας δυναστείας των Ελλήνων «θεών» και «ημιθέων» (τους αναφέρει ο Μανέθων στα Αιγυπτιακά).
Στην διδακτορική του διατριβή, ο Έλλην αστρονόμος Κων/νος Χασάπης (βλέπε «τα Ορφικά» του Ιωάννη Πασσά), αποκαλύπτει για πρώτη φορά παγκοσμίως τις αστρονομικές γνώσεις των Ορφικών περί: σφαιρικής Γης και άξονος περιστροφής της, Ηλιοκεντρικού συστήματος, ακριβούς μετρήσεως της διαρκείας των τεσσάρων Εποχών και του Έτους, της διακρίσεως Αστέρων και Πλανητών, του Ζωδιακού κ.α.π.
Τα διασωθέντα Ορφικά κείμενα, γνήσια δημιουργήματα του Ελληνικού Πνεύματος, αναφέρουν πολλά ουράνια φαινόμενα, τα οποία επιτρέπουν την εφαρμογή της αστρονομικής μεθόδου χρονολογήσεως (που αγνοούν οι φιλόλογοι και οι αρχαιολόγοι). Η εξίσωση π.χ. που προκύπτει από τα αστρονομικά δεδομένα του στίχου 21 του Ύμνου του Απόλλωνος, όπου γίνεται λόγος για ισότητα των εποχών Χειμώνος και Θέρους, «μίξας χειμώνος θέρεός τ’ ίσον αμφοτέροισιν», δίδει δύο λύσεις: το 1366 π.Χ. και το 11.835 π.Χ.
Το 1965 που εκπονήθηκε αυτή η εργασία, ήτο σχεδόν αδύνατον να δεχθεί κάποιος την δευτέρα χρονολογία. Σήμερα όμως με τις νέες γνώσεις που έχουμε, συμβιβάζεται ως χρονολόγησης των αστρονομικών παρατηρήσεων και εξακριβώσεων των Ορφικών να τεθεί το 11.800 π.Χ.!
Καταλήγει στο τέλος της μελέτης του ο Κ. Χασάπης, λέγων ότι: «απεβλέψαμε να δείξωμε τον αληθή πνευματικό πολιτισμό των μακρυνών Ελλήνων προγόνων μας και να αποκαταστήσωμε τούτους εις την πατρίδα τους την Ελλάδα, από την οποίαν επ’ αρκετόν τους εξετόπισαν οι δήθεν «Προέλληνες» του παρελθόντος που εφευρέθησαν από τους ξένους συγγραφείς»!
Ο Ηρόδοτος επίσης αναφέρει, ότι 11.340 χρόνια πριν απ’ αυτόν κυβερνούσαν την Αίγυπτο οι «θεοί» : «Αιγύπτιοί τε και ιρέες έλεγον, αποδεικνύντες από του πρώτου βασιλέως τον τελευταίο βασιλεύσαντα…. Ούτω εν μυρίοισί τε έτεσι και χιλίοισι και τριηκοσίοισί τε και τεσσαράκοντα έλεγον θεόν ανθρωποειδέα ουδένα γενέσθαι» (Β΄,142), δηλαδή από τότε κανένας θεός δεν πήρε ανθρώπινη μορφή.
Τα Ονόματα της Ελληνικής Γλώσσης διασώζουν πληροφορίες του Πολιτισμού μας πριν και μετά από τον κατακλυσμό του Δευκαλίωνος. Από μονοσύλλαβες και δισύλλαβες πρωτολέξεις και με την βοήθεια των Συλλαβικών (προαλφαβητικών) Γραφών μας και της Ετυμολογίας, προβαίνουμε στην εξής μελέτη:
ΔΑ είναι η αρχαιότερη Ελληνική λέξη για την Γη. Είναι η Μεγάλη Θεά που λατρεύεται απ’ όλους. Αργότερα προσωποποιείται και λαμβάνει πολλές μορφές. Με το Δ (δέλτα) δηλώνει την θεία αυτής ιδιότητα, την κίνηση (θέω=τρέχω, κινούμαι ταχέως, εξ ού θεός). Με το Γ (γάμμα) εκφράζει απλώς το φυσικό μέγεθος ΓΑ (Γη).
Ο ΔΕΥΣ (γενική του Διός, από το δεύω = βρέχω) γεννημένος στην Κρήτη, έδωσε όνομα στον Θεό όλων των Ευρωπαίων. DEUS λέγουν τον Θεό οι Γερμανοί, DEU οι Γάλλοι, DIOS οι Ισπανοί, DIO οι Ιταλοί. Με την ανάπτυξη της Ελληνικής Θεολογίας (Ορφεύς) το όνομα του Θεού έγινε ΖΕΥΣ (γενική του Ζηνός) και δηλώνει την Ζωή. Η Ορφική Θεολογία, τα Ελευσίνια Μυστήρια, η Πλατωνική Φιλοσοφία και η Ορθοδοξία (πέραν από δογματισμούς) οδεύουν πάνω στην Ελληνική γραμμή περί Θεού (Εγώ ειμί η Ζωή).
Τα ψιλά, μέσα και δασέα σύμφωνα, στο Συλλαβικό σύστημα Γραφής, για μεν τα ουρανικά (κ,γ,χ) και τα χειλικά (π,β,φ) δηλώνονται με το ίδιο γράμμα, για δε τα οδοντικά (τ,δ,θ) οι συλλαβές που αρχίζουν από Δ έχουν ιδιαίτερο σύμβολο, ίσως διότι συμμετέχουν στην αναγραφή των θείων όντων (Δα, Δε-ύς, Δι-ός).
Η συλλαβή ΔΑ συμβολίζεται με το γράμμα ^ εστραμμένο κατά 90° δεξιόστροφα. Ενώ η συλλαβή ΓΑ συμβολίζεται με το γράμμα Å που δείχνει την Γήινη σφαίρα με άξονα και ισημερινό, το οποίον αργότερα στο Αλφαβητικό σύστημα Γραφής ονομάσθηκε Θέ-τα (θήτα) εκ του θέ-ειν.

Σημειωτέον ότι το Η (ήτα) τέθηκε εκ των υστέρων ως φωνήεν (στα περισσότερα Αλφάβητα – π.χ. Αττικόν – συμβόλιζε το δασύ πνεύμα - hέτα), για να εκφράσει το μακρόν Α και το μακρόν Ε, ενώ στο Ιωνικόν Αλφάβητο εξ αρχής υπήρχε το Η ως φωνήεν καθώς και το Ω ως μακρόν Ο.
Όταν η ΔΑ διακρίνεται σε γένη, προκύπτει η Δα-jα>Γα-jα>Γαία και Αία, που ως θηλυκά ονόματα της Γης τα τελευταία είναι γνωστά από τα Ομηρικά έπη και τους Ορφικούς Ύμνους. Ως αρσενικό όνομα προκύπτει ο Δα-ο>Δάων>Δών, που είναι δεύτερο συνθετικό της λέξεως Ποσειδών<Ποσειδάων<Πο-σε-δα-ο με συλλαβική γραφή. Είναι ο θεός αρχικώς του ποσίμου ύδατος, των πηγών της Γης και αργότερα των θαλασσών. Αναγράφεται και ως Ποτιδάων ή Ποτιδάν.
Το πρώτο συνθετικό του Ποσειδώνος, η ρίζα Ποτι- Ποσε- , από τα πόσις, ποτόν, ποταμός, υπάρχει στην λέξη Πότνια<Πο-τι-νι-jα με συλλαβική γραφή, ως επίθετο θηλυκής θεότητας. Περαιτέρω έχουμε παραγόμενο τον Πότιν (ως κύριον και σύζυγο), τον Δεσπότη και την Δέσποινα (ως τίτλο τιμής για αγίους ανθρώπους). Όπως η Παναγία προσφωνείται Δέσποινα, υπάρχει η Α-θα-να Πο-τι-νι-jα = Αθάνα Πότνια = Αθηνά Δέσποινα, από το απώτατο παρελθόν.
Η Δάειρα, είναι η πρώτη Ελευσίνια γυναίκα, κόρη του Τιτάνος Ωκεανού και σύζυγος του Ερμού, η μητέρα του Ελευσίνος. «Ελευσίνα δε ήρωα, αφ’ ού την πόλιν ονομάζουσιν, οι μεν Ερμού παίδα είναι και Δαείρας Ωκεανού θυγατρός λέγουσι…» (Παυσανίου Αττικά 38,7). Το όνομά της ετυμολογείται από την ίδια την λέξη για την Γη. Είναι όμως συγκλονιστικό ότι Δά-ειρα = Δα + ερα, όπου Δα είναι το όνομα της Γης ως θεάς και έρα το «σώμα» της. Το πανάρχαιο αυτό Όνομα-αριστούργημα της Ελληνικής Γλώσσης - ΔΑΕΙΡΑ - υπάρχει αναγεγραμμένο με συλλαβική-γραμμική γραφή επί του ετεροστόμου Αμφορέως της Ελευσίνος. Ο εν λόγω αμφορεύς ανατίθεται στην Δα, την θεά Γη, γιατί η επιγραφή στην πρώτη σειρά αναφέρει: ΔΑ ΤΙΘΩ. Την Δάειρα ελάτρευσαν οι Ελευσίνιοι, ως αγία πρόγονό τους, μητέρα του οικιστού της πόλεως, του ήρωος Ελευσίνος. Στο πρόσωπό της βέβαια λάτρευαν την ίδια την Μεγάλη Μητέρα. Το διαλαλούν στην επιγραφή του αμφορέως, που θαμμένος επέζησε μετά την εγκαθίδρυση της νέας Ολυμπιακής λατρείας (της Δήμητρας του Κελεού που ήλθε από τον Όλυμπο), η οποία αντικατέστησε την παλαιά της Δαείρας!
Άλλοι μάλιστα λέγουν ότι ο Ελευσίς είναι υιός του Ωγύγου, που έκτισε την πόλη μετά τον Κατακλυσμό του Ωγύγου, «…τοις δ’ έστι πεποιημένα Ώγυγον είναι πατέρα Ελευσίνι» (Παυσανίου Αττικά 38,7). Φαίνεται ότι λόγω της απώτατης αρχαιότητος των εποχών αυτών συγχέονται, από τους μεταγενεστέρους Κλασικούς συγγραφείς που καταγράφουν τις Παραδόσεις μας, η Ελευσίς της Αττικής και η Ελευσίς της Βοιωτίας. Γράφει ο Αθανάσιος Σταγειρίτης, διευθυντής της Βιβλιοθήκης της Βιέννης στα χρόνια του Ελληνικού Διαφωτισμού (το 1818, λίγο πριν την Εθνεγερσία) στο έργον του Ωγυγία ή Αρχαιολογία : «Ο Ώγυγος και Ωγύγης λεγόμενος, νομίζεται ο πρώτος αυτόχθων βασιλεύς της Αττικής και αρχαιότατος αυτής οικιστής. Οι μεν ουν Αττικοί έλεγον αυτόν Υιόν της Γης, οίον αυτόχθονα εξ αγνώστων γονέων. Άλλοι δε του Ποσειδώνος…. Εβασίλευε δε άμα εν τη Αττική και εν τη Βοιωτία, και απ’ αυτού ωνομάσθησαν αι Ωγύγιαι πύλαι των Θηβών…. Βασιλεύοντος τοίνυν του Ωγύγου, συνέβη ο πρώτος κατακλυσμός εις την Ελλάδα, του Ωγύγου καλούμενος και έπνιξε την Αττικήν. Οι δε εγκάτοικοι άλλοι μεν επνίγησαν, άλλοι δε έφυγον….
Είχε δε γυναίκα ο Ώγυγος την Θήβην, θυγατέρα του Διός, και εγέννησεν εξ αυτής τον Ελευσίνα και τας Πραξιδίκας ως είρηται…. Ο μεν ουν Ελευσίν έκτισε την Ελευσίνα και έμεινεν εκεί μετά τον κατακλυσμόν. Άλλοι δε λέγουσι τούτον υιόν του Ερμού και της Δαείρας του Ωκεανού. Ήτον όμως και άλλη κωμόπολις, Ελευσίνα, και άλλη Αθήναι καλουμένη εν τη Βοιωτία πλησίον της Κωπαΐδος λίμνης, τας οποίας έπνιξε η λίμνη αύτη επί Κέκροπος πλημμυρίσασα. Τινές δε είπον τον Τριπτόλεμον υιόν του Ελευσίνος» (Ωγυγία, Δ΄τόμος, σελ.221).
Το βέβαιον είναι ότι η Δάειρα ελατρεύετο στην Ελευσίνα πριν από την Δήμητρα. Η εποχή της Δαείρας ανάγεται στον Δευκαλίωνα. Τότε έζησε ο Κέκροψ και ο Κραναός στην Αττική. Την απώτατη εκείνη περίοδο λατρευτικοί τόποι ήσαν τα σπήλαια. Το πρώτο αξιοθέατο που αντικρίζει ο επισκέπτης του Ιερού της Ελευσίνας, είναι το σπήλαιον που βρίσκεται στους πρόποδες του βραχώδους λόφου, στα βορειοανατολικά, και το παρατηρούμε από την Ιερά Οδό. Ο λόφος όλος απεκλήθη αργότερα «Αγέλαστος Πέτρα», δια την θλίψη της καθημένης επ’ αυτού θεάς Δήμητρας.
Το Σπήλαιον της Ελευσίνας αποτελούσε τον τόπο λατρείας της Δαείρας. Εκεί δίπλα βρέθηκε ο αναθηματικός Αμφορεύς, που φέρει την επιγραφή με το όνομά της (με αξιοπρόσεκτη Γραφή – καλλιτεχνική σχεδόν κρυπτογραφική), σε βάθος τριών μέτρων, στο δάπεδο οικήματος με προσανατολισμό Ανατολικό-Δυτικό. Τούτο δεικνύει ότι ίσως επρόκειτο για Ναό της Δαείρας, που προσπαθούσε να επιβιώσει παραλλήλως προς την νέα λατρεία που ανέτελλε. Ο Αμφορεύς εκτίθεται στο οικείο Αρχαιολογικό Μουσείο, χωρίς να γνωρίζουν επισήμως την σημασία του!
Η έλευση της Δήμητρας στην Ελευσίνα, στην πόλη που έμελλε να στηρίξει το Κλασικό Ελληνικό Πνευματικό οικοδόμημα, δημιουργεί στους ερευνητές της απαρχής των Ελευσίνιων Μυστηρίων πλείστα ερωτηματικά: Γιατί ήρθε στην Ελευσίνα η Δήμητρα κατά την αναζήτηση της κόρης της Περσεφόνης, μετά από εννέα ημέρες περιπλανήσεων (υπόμνησις των εννέα ημερών του Δευκαλίωνος), όπως μας λέγει ο Ομηρικός ύμνος εις Δήμητρα, και δεν πήγε σε μιαν άλλη πόλη; Γιατί υπήρξε τότε η ανάγκη διδασκαλίας της Γεωργικής τέχνης, δια του Τριπτολέμου; Πότε συνέβησαν αυτά τα γεγονότα και τι συμβολίζουν τα ονόματα που πρωταγωνιστούν;
Μετά τον Μεγάλο Κατακλυσμό (του 9.500 π.Χ.) η Ανθρωπότης επιστρέφει στην εποχή του Λίθου. Στο σπήλαιον Φράγχθι της Αργολίδος, σε στρώμα της ογδόης χιλιετίας π.Χ., βρέθηκαν εργαλεία από οψιανό, πέτρωμα που μοναδικά υπάρχει στην νήσο Μήλο, καθώς και χονδρά κόκκαλα πελαγίσιων ψαριών, που πιστοποιούν Ναυσιπλοΐα στο Αιγαίο. Ο πολιτισμός αναπτύσσεται σιγά-σιγά και πάλι. Στην Νέα Νικομήδεια της Μακεδονίας έχουμε οικισμό της εβδόμης π.Χ. χιλιετίας με αγροτική καλλιέργεια σιτηρών. Στο Δισπηλιό Καστοριάς σε λιμναίο οικισμό της έκτης π.Χ. χιλιετίας ανεκαλύφθησαν μουσικά οστέινα όργανα και πινακίδα ξύλινη (από βάρκα απολιθωμένη) με Γραμμική Γραφή! Ο πολιτισμός του Σέσκλου και του Διμηνίου Θεσσαλίας της πέμπτης π.Χ. χιλιετίας έχει όλα τα χαρακτηριστικά ανεπτυγμένης κεραμικής τέχνης με γραμμικές Ελληνικές παραστάσεις.
Κάθε τόσο καινούργια στοιχεία έρχονται στο φως για ν’ αποδείξουν και αρχαιολογικώς την συνέχεια της Ελληνικής παρουσίας στον ίδιο χώρο (στα νησιά και στην ηπειρωτική χώρα), καθώς και το υψηλό πνευματικό και τεχνολογικό επίπεδο εκείνου του Πολιτισμού, με κατεργασία χρυσού και χαλκού, που εξαπλώθηκε σε Ευρώπη και Ασία. Μεταλλευτικοί κάμινοι στην Αρκαδία της τρίτης π.Χ. χιλιετίας αποδεικνύουν την προηγουμένη μακρά παράδοση γνώσεων.
Η Ελληνική συνεισφορά όμως στον Παγκόσμιο Πολιτισμό, αρχίζει να καταγράφεται πάλι, κατά την Τετάρτη χιλιετία π.Χ., οπότε ο Έπαφος εξ Άργους κτίζει την Μέμφιδα: «Έπαφος δε βασιλεύων Αιγυπτίοις γαμεί Μέμφιν την Νείλου θυγατέραν και από ταύτης κτίζει πόλιν Μέμφιν, και τεκνοί θυγατέρα Λιβύην. Λιβύης δε και Ποσειδώνος γίγνονται παίδες δίδυμοι Αγήνωρ και Βήλος. Αγήνωρ μεν εις Φοινίκην εβασίλευσε κα’κεί μεγάλης ρίζης εγένετο Γενάρχης» (Απολλόδωρος Β, Ι 4). Του Αγήνορος και της Τηλεφάσσης παιδιά είναι ο Φοίνιξ, η Ευρώπη και ο Κάδμος που φέρει τα Ελληνοφοινικικά Γράμματα πάλι πίσω στην Ελλάδα μετά τον Κατακλυσμό του Δαρδάνου.
Κατά την Τετάρτη π.Χ. χιλιετία λοιπόν, τοποθετούμε την γνωστή μας Ηρωική Εποχή, που εξυμνούν όλοι οι Κλασικοί Έλληνες. Περί το 3400 π.Χ. διακόπτει την εξέλιξη του τόπου ο Κατακλυσμός του Δαρδάνου. Ο Πολιτισμός μας μεταφέρθηκε όμως ήδη στην Αίγυπτο, Φοινίκη, Μεσοποταμία, με την χαρακτηριστική διασπορά των Ελλήνων, και επιστρέφει πάλι, για να υπάρξει νέα πτώση μετά τον (εμφύλιο) Τρωικό Πόλεμο, όταν εχάθησαν τα καλύτερα παλικάρια της Φυλής.
Την Αίγυπτο μετά τον Κατακλυσμό αυτόν, εκυβέρνησαν 30 δυναστείες, με πρώτο αναφερόμενο (από τον Μανέθωνα) πάλι Έλληνα, τον Μήνη (έναν Μίνωα), πρώτο βασιλέα της Θινιτικής δυναστείας (3200 π.Χ.). Οι σπουδαιότερες πόλεις της Αιγύπτου έφεραν Ελληνικά ονόματα: Διόσπολις, Θήβαι, Ηρακλεόπολις, κ.τ.λ. Εκείνη λοιπόν την Εποχή, για να επανέλθουμε στον Ελληνικό Πολιτισμό λίγο πριν τον Κατακλυσμό του Δαρδάνου, ο Ακτίς ο Ηλιάδης από την Ρόδο «εις Αίγυπτον απάρας έκτισε την Ηλιούπολιν ονομαζομένην από του πατρός. Οι δ’ Αιγύπτιοι έμαθον παρ’ αυτού τα περί την Αστρολογίαν (Αστρονομίαν) θεωρήματα. Ύστερον δε παρά τοις Έλλησι γενομένου Κατακλυσμού, και δια την επομβρίαν των πλείστων ανθρώπων απολομένων, ομοίως τούτοις και τα δια των Γραμμάτων υπομνήματα συνέβη φθαρήναι…. Ομοίως δε και Αθηναίοι κτίσαντες εν Αιγύπτω την πόλιν την ονομαζομένην Σάιν (γενική της Σάιδος), της ομοίας έτυχον αγνοίας δια τον Κατακλυσμόν» (Διόδ. Σικελ. Ε,57,3–5).
Δηλαδή δεν έμειναν Γραπτά στοιχεία στους Έλληνες που να θυμίζουν ότι αυτές οι γνώσεις και αυτές οι πόλεις της Αιγύπτου ήσαν Ελληνικές, διότι έτυχον αγνοίας εξ αιτίας του Κατακλυσμού. Οι συνεχείς καταστροφές στο Ελλαδικό έδαφος επιτείνουν την σύγχυση των μετέπειτα Κλασικών ιστορικών συγγραφέων, που επιχειρούν να θέσουν μία σειρά στα γεγονότα. Ο γνωστός Τρωικός Πόλεμος, που όπως δεικνύει ο κ. Κουτρουβέλης στο βιβλίο του «Η αναχρονολόγηση της Προϊστορίας», συνέβη το 3100 π.Χ., έχει μετατεθεί στο 1200 π.Χ., διότι η τελευταία ισχυροτάτη καταστροφή εκ της εκρήξεως του Ηφαιστείου της Θήρας (το 1600 π.Χ.) επέφερε άγνοια πολλών αιώνων και ταύτιση όλων των προηγουμένων Καταστροφών με αυτήν (χωρίς να αναφέρεται από κανέναν συγγραφέα η έκρηξη του Ηφαιστείου!).
Είναι σημαντικό να διακρίνουμε την Εποχή προ του Μεγάλου Κατακλυσμού (καταποντισμός της Ατλαντίδος, Δευκαλίων και Κιβωτός), από την Εποχή του Κελεού όταν επαναπολίζεται η Ελλάς μετά από έναν ισχυρό αλλά περιωρισμένο κυρίως στα Ευρωπαϊκά εδάφη (Εύξεινο Πόντο και Μεσόγειο) κατακλυσμό, της Τετάρτης π.Χ. χιλιετίας. Ο Κελεός που βασιλεύει στην Ελευσίνα, υφίσταται τα αποτελέσματα του Κατακλυσμού (προ) του Δαρδάνου. Έχει χάσει τα γόνιμα εδάφη (και τους γεωργούς). Οπότε μετά την νέα ισορροπία «κελεύει» τον υιόν του Τριπτόλεμο (= τρεις αρώσεις, εκ του πολέω-πτολέω=καλλιεργώ), να διδάξη εις άπαντας την Γεωργική Τέχνη για να επιβιώσουν. Συγχρόνως ιδρύει τα Ελευσίνια Μυστήρια με κεντρικά πρόσωπα την Δήμητρα και την Κόρη της, που συμβολίζουν την Ζωή και τον Θάνατο (Φερσεφόνη= φέρει φόνο), καθώς και την ελπίδα-παρηγορία της Επαναγεννήσεως (της Φύσεως και του Ανθρώπου).
Στην Ελευσίνα υπήρχε ήδη ιδιαίτερη λατρεία της Γής Μητέρας στο πρόσωπο της Δάειρας. Σ’ αυτήν στηρίχθηκε η αλλαγή του λατρευομένου προσώπου σε Δήμητρα. Τότε έζησε και ο (τελευταίος) Διόνυσος, ο γιός της Σεμέλης, της κόρης του Κάδμου και της Αρμονίας, όταν βασίλευε στην Αθήνα ο Πανδίων Α΄. Η λατρεία του ήλθε συγχρόνως σχεδόν με την λατρεία της Δήμητρας στην Αττική, όταν στην Ελευσίνα βασίλευε ο Κελεός και ο Τριπτόλεμος (Απολλόδωρος Γ,XIV,7).
Ο Δάρδανος κατάγεται από την νήσο Σαμοθράκη, η οποία υπέστη πρώτη την καταστροφή εκ της υπερεκχειλίσεως των υδάτων του Ευξείνου Πόντου. «Οι δε Σαμόθρακες ιστορούσι, προ των παρά τοις άλλοις γενομένων κατακλυσμών, έτερον εκεί μέγαν γενέσθαι, το μεν πρώτον του περί τας Κυανέας στόματος ραγέντος (άνοιξε ο Βόσπορος = Βούς + πόρος, πέρασμα) μετά δε ταύτα του Ελλησπόντου. Το γαρ εν τω Πόντω πέλαγος….μέχρι τοσούτου πεπληρώσθαι διά των εισρεόντων ποταμών….και της επιπέδου γης εν τη Σαμοθράκη θάλατταν εποίησε» (Διόδωρος Σικελιώτης Ε,47,4). Οι παραθαλάσσιες πόλεις βυθίστηκαν τότε στην θάλασσα. Πολλά στοιχεία για όλους τους κατακλυσμούς παραθέτει ο κ. Διαμαντής Κούτουλας στο βιβλίο του «Οι χαμένες γνώσεις των Αρχαίων Ελλήνων».
Μετά από την καταστροφή γεννήθηκε ο Δάρδανος, ο οποίος αργότερα διεπεραιώθη στην απέναντι Μικρασιατική ακτή, έκτισε δε πόλη, η οποία ωνομάσθη Τροία από τον εγγονό του, τον Τρώα. «….εκ Διός και μιάς των Ατλαντίδων Ηλέκτρας γενέσθαι Δάρδανόν τε και Ιασίωνα και Αρμονίαν. Ών τον μεν Δάρδανον πρώτον εις την Ασίαν επί σχεδίας διαπεραιωθέντα, το μεν πρώτον κτίσαι Δάρδανον πόλιν και το βασίλειον το περί την ύστερον κληθείσαν Τροίαν συστήσασθαι» (Διόδ. Σικελ. Ε,48,5).
Ο Σλήμαν με τα Ομηρικά έπη υπό μάλης, προ 120 ετών, ανέσκαψε τον χώρο που υπέθετε ότι υπήρχε η Τροία και βρήκε πράγματι εννέα πόλεις, την μια κάτω από την άλλη. Τότε απέδωσαν τον γνωστό Τρωικό Πόλεμο στο 1200 π.Χ. περίπου, ώστε να αντιστοιχεί στην 7η προς τα πάνω πόλη, ενώ η πρώτη πόλις (κάτω–κάτω) αντιστοιχούσε στο 2800 π.Χ., όπως συμβατικώς χρονολόγησαν. Όμως ο Όμηρος περιγράφει άλλη τοπογραφία, αυτήν του μέρους όπου προσκύνησε ο Αλέξανδρος στον τάφο του Αχιλλέως, και όχι του σημερινού Χισσαρλίκ που ανέσκαψε ο Σλήμαν. Η πρώτη εκείνη πόλη που ίδρυσε ο Δάρδανος κατεστράφη το 3100 π.Χ. από τον Πόλεμο που περιγράφει ο Όμηρος, και όσοι επέζησαν έκτισαν σε άλλη παραπλήσια τοποθεσία την νέα Τροία του Σλήμαν.
Ο Δάρδανος είχε αδελφό τον Ιασίωνα, τον οποίον η «Δήμητρα ερασθείσα, τον καρπόν του σίτου δωρήσασθαι», όταν παρευρέθη όπως όλοι οι θεοί του Ολύμπου στους γάμους της αδελφής του, της Αρμονίας με τον Κάδμο. Ο Κάδμος έφθασε τότε στην Σαμοθράκη, όταν έψαχνε την Ευρώπη, την αδελφή του. «….Κάδμον τον Αγήνορος κατά ζήτησιν της Ευρώπης αφικέσθαι προς αυτούς, γήμαι την αδελφήν του Ιασίωνος (και του Δαρδάνου) Αρμονίαν» (Διόδ. Σικελ. Ε,48,5).
Ο Ιασίων ανέλαβε να (ανα)συστήση «την των Μυστηρίων τελετήν», που είναι τα αρχαιότατα Καβείρια της Σαμοθράκης. Παρόμοια είναι την ίδια εποχή η ενέργεια του Κελεού στην Ελευσίνα, όπου με την Έλευσιν της Δήμητρος ιδρύονται τα Ελευσίνια Μυστήρια.
Η παρουσία της Δήμητρας στην Σαμοθράκη, στον Γάμο της Αρμονίας (αποκαταστάσεως της φυσικής Ζωής), μετά την αναζήτηση της Ευρώπης (Ελλάδος) από τον Κάδμο, που χάθηκε εξ αιτίας του Διός (Κατακλυσμού), καθώς και ο ερχομός της Δήμητρας (Μητέρας Γης) στην Ελευσίνα, μετά την αναζήτηση της Κόρης της Περσεφόνης (έδαφος), που την απήγαγε (εις βάθος) ο Πλούτων με την συναίνεση του Διός (Κατακλυσμού), δεν αφήνουν αμφιβολία για τον αποσυμβολισμό τους.
Ο Κάδμος μυήθηκε στα Μυστήρια, «μετά δε ταύτα, τον μεν Κάδμον κτίσαι τας Θήβας τας εν τη Βοιωτία, τον δ’ Ιασίωνα γήμαντα Κυβέλην (εξ ού και τα Μυστήρια της Κυβέλης – Μεγάλης Μητέρας – στην Φρυγία)….τα της Μητρός των θεών ιερά….συναπάραι εις Φρυγίαν (Διόδ. Σικελ. Ε,49,1).
Αξίζει τώρα, στην απαρχή της ιδρύσεως των Ελληνικών Μυστηρίων, μετά τον Κατακλυσμό του Δαρδάνου, να δώσουμε μια εικόνα τους : «Τα μεν κατά μέρος της τελετής εν απορρήτοις τηρούμενα, μόνοις παραδίδοται τοις μυηθείσι. Διαβεβόηται δ’ η τούτων των θεών επιφάνεια και παράδοξος εν τοις κινδύνοις βοήθεια, τοις επικαλεσαμένοις των μυηθέντων». Δηλαδή μόνο στους μυημένους εξηγούνται οι απόρρητοι συμβολισμοί των τελετών των Μυστηρίων, και οι θεοί αυτοί φανερώνονται και προσφέρουν απρόσμενη βοήθεια σε όσους εκ των μυημένων επικαλούνται την βοήθειά των. «Γίνεσθαι δε φασί και ευσεβεστέρους και δικαιοτέρους και κατά πάν βελτίονας εαυτών τους των Μυστηρίων κοινωνήσαντας».
Δεν υπάρχει καλύτερη απάντηση απ’ αυτήν, για όσους παρεξηγούν ή επικρίνουν τα Ελληνικά Μυστήρια και τους κοινωνήσαντας αυτά. Διότι «και των αρχαίων Ηρώων τε και Ημιθέων τους επιφανεστάτους πεφιλοτιμήσθαι μεταλαβείν της τελετής (ιδού και η Κοινωνία και η Μετάληψη, όπως μέχρι σήμερα ονομάζουμε). Ιάσονα και Διοσκούρους έτι δε και Ηρακλέα και Ορφέα μυηθέντας, επιτυχείν εν απάσαις ταις στρατείαις δια την των θεών επιφάνειαν» (Διόδ. Σικελ. Ε,49,6). Όλοι αυτοί οι Ήρωες εκοινώνησαν τα Άγια Μυστήρια, έγιναν ευσεβέστεροι, δικαιότεροι, καλύτεροι γενικώς στον χαρακτήρα τους, και επέτυχαν με την βοήθεια των θεών σε όλα τα επιχειρήματά τους.

Ο Ορφεύς, ο Θεολόγος των Ελλήνων, διδάσκων τα Μυστήρια έως την Αίγυπτο («ηδ’ όσον εν Αιγύπτω ιερόν λόγον εξελόχευσα» όπως λέγει ο ίδιος στα Αργοναυτικά του), «κατά τας τελετάς παρέδωκε (Διόνυσον) διασπώμενον υπό των Τιτάνων» (Διόδωρος Σικελιώτης Ε,75,4). Δηλαδή κατά την τέλεση των Μυστηρίων ο Ορφεύς εδίδαξε συμβολικώς εκ Παραδόσεως να τεμαχίζεται το σώμα του Διονύσου (Υιού του Διός) και να διανέμεται (παραβάλατε το «λάβετε φάγετε τούτο εστί το Σώμα μου» του Μυστικού Δείπνου και του Μυστηρίου της Θείας Κοινωνίας).
Ας κατανοήσουμε λοιπόν όλοι οι Έλληνες, κληρικοί και λαϊκοί, ότι η ΘΡΗΣΚΕΙΑ μας είναι μία. Παραμένει ίδια ανά τους αιώνες. Οι μορφές της λατρείας αλλάζουν, αναλόγως με τις πολιτικοκοινωνικές συνθήκες που επικρατούν, αλλά ο λαός μας το ίδιο αισθάνεται όταν λατρεύει την Μεγάλη Μητέρα, είτε Δα την λέγει, είτε Δάειρα, είτε Δήμητρα, είτε Παναγία Δέσποινα. Όπως δε η λατρεία της Δήμητρας ήρθε σε σύγκρουση με την προηγουμένη λατρεία της Δάειρας, έτσι και η λατρεία του Ιησού ήρθε σε σύγκρουση με την λατρεία του Διονύσου, ενώ πρόκειται για όμοια θρησκευτικά περιεχόμενα. Η ουσία δεν αλλάζει. Ο Πατήρ ημών παραμένει ένας, με τις ιδιότητές Του ίδιες και απαράλλαχτες πριν από χιλιετίες. Είναι ο ΖΕΥΣ! Και «Ζεύς εστίν ο τα πάντα διοικών Λόγος». Ώστε «Διός εκ πάντα τέτυκται» και «Ενός Λόγου του ταύτα κοσμούντος και μιάς Προνοίης επιτροπευσούσης». Αυτός είναι ο Τριαδικός Θεός των Ελλήνων, ο Ζεύς ο αίτιος του Ζην, και όχι ο Ιαχβέ της Εβραϊκής Βίβλου (Παλαιάς Διαθήκης).
Προκειμένου να νιώσετε την παρώθηση για να προσεγγίσετε την διαχρονική Θρησκεία μας καθώς και το βάθος της συνεπαγόμενης Ιστορίας μας, «αυτομυηθήτε» στην Ελευσίνα. Τότε αυτή αποκαλύπτεται και ελευθερώνει, γιατί «ελεύθω» αυτό σημαίνει. Εκ του μέλλοντος «ελεύσομαι» παράγεται η Έλευσις. Δεν υπάρχει καλύτερη σύσταση για την γνωριμία σας με την Ελευσίνα από αυτήν του Αριστείδου: «Είναι τις των Ελλήνων, ή τις των βαρβάρων, τοσούτον αμαθής και τοσούτον ασεβής, ώστε να μη νομίζη την Ελευσίνα Ναόν της Οικουμένης;» (Ωγυγία, Γ΄359). Απλώς ελάτε στο Σπήλαιον της Δαείρας και καθίστε στα λαξευμένα έδρανα του Τελεστηρίου των Ελευσινίων Μυστηρίων…..Ο Ιεροφάντης θα φανεί!…
Ο ετερόστομος Αμφορεύς της Ελευσίνος με την Συλλαβική Γραφή
Βρέθηκε στο δάπεδο οικήματος με προσανατολισμό Ανατολικό-Δυτικό μπροστά από το Σπήλαιον σε βάθος τριών μέτρων. Πρόκειται ίσως για Ναό της Δαείρας αφού ο Αμφορεύς αφιερώνεται προς χάριν της.


ΠΗΓΗ : http://enaasteri.blogspot.gr/2012/03/blog-post_08.html
              http://daeira-kem.blogspot.gr/

Η ΠΑΝΑΡΧΑΙΑ ΠΡΟΕΛΕΥΣΗ ΜΑΣ

Η ΠΑΝΑΡΧΑΙΑ ΠΡΟΕΛΕΥΣΗ ΜΑΣ !!!

Μια αναλυτική έρευνα που δεν θα μάθετε στα συμβατικά μέσα...

Είμεθα πανάρχαιοι Πελασγοί! Είναι δε μεγάλη τιμή για μας διότι
οι προπάτορες μας υπήρξαν το δυναμικότερο γένος της ιστορίας.
Παρόλο που φέρουμε διάφορες ονομασίες κατά το φύλο (Αχαιοί,
Ίωνες, Αιολείς, Αρκάδες, Μινωίτες, Μυκηναίοι, Μακεδόνες κλπ)

τρία υπήρξαν τα κύρια γενικά ονόματα του γένους των Ελλήνων:
Πελασγοί (εκ του Πελασγού), Γραικοί (εκ του Γραικού) και
Έλληνες (εκ του Έλληνος).

Και θα ήτο περιττόν να τονίζουμε την καταγωγή μας αν οι
«καλοθελητές» δεν προέβαιναν στον άγριο τεμαχισμό και
ακρωτηριασμό του ενδόξου Γένους μας, με σκοπό να το αφανίσουν
αριθμητικά και να το κάνουν νήπιο ηλικιακά. 

ΠΕΛΑΣΓΟΙ ΕΣΜΕΝ

Ο Πελασγός

Ητο υιός του Διός και της Νιόβης, αυτόχθων πάππος του Θεσσαλού

[Και όχι Ινδοευρωπαίος εκ του πουθενά, ή εξ Ασίας και Αφρικής
όπως ισχυρίζονται ορισμένοι αμαθείς ή κακόβουλοι κονδυλοφόροι].

Η ετυμολογία του Πελασγός προέρχεται α/ εκ του πάλαι +γέγαα
=γίνομαι παλιός β/ εκ του «Πέληον Αργος»=παλαιός γέρων
(εξ ου και Αργος Πελασγικόν) γ/ εκ του πελαργός=ταξιδευτής
δ/ εκ του περάω=περνώ θάλασσαν (μετανάστης, θαλασσοπόρος)
ε/ εκ του πλάζω=περιπλανώμαι δια θαλάσσης

(λαός της θάλασσας) στ/ εκ του πέλας=πλησίον+άγω

(οδηγώ, ηγούμαι μεταφέρω στους γειτονικούς λαούς).

Όλα τα ετυμολογικά στοιχεία του ονόματος Πελασγός οδηγούν
στον πανάρχαιο, ανήσυχο και τολμηρό λαό της θάλασσας
που μεταναστεύει και ταξιδεύει (όπως ο πολύπλαγκτος Οδυσσεύς).

Οι πρώτοι Πελασγοί ήσαν Αρκάδες που επέζησαν από τον
Κατακλυσμό και από εκεί ορμώμενοι προσέγγισαν στις
γειτονικές ακτές (Ιταλία, Μικρά Ασία, Μεσόγειο κλπ)

Ο Γραικός

Ητο προκατακλυσμιαίος ήρως, υιός του Θεσσαλού και δισέγγονος
του Πελασγού που ήκμασε προ του Κατακλυσμού του Δευκαλίωνος.
Ετυμολογείται εκ του «γραίος =γεραιός ή γηραιός εκ της
΅γης + ρέωΆ ή ΅γη +έραΆ» [Ο Κωνστ. Οικονόμου εξ Οικονόμων
στο « Περί γνησίας Προφοράς» σελ.335 γράφει:

«Γραικός είναι άνθρωπος τον μεν σώμα στερρός, κραταιός,
το δε γένος γηραιός, ήτοι παλαιός, αρχαιόγονος, πρεσβυγενής
και γεράσμιος»

Για τον Έλληνα γράφει ότι είναι εκ του έλα, είλη, ήλιος, σέλας πάντα

σημαίνονται το ταχυκίνητον και πολυέλικτον φως»

(Αεροπορική Ιδέα, άρθρο Αννας Τζιροπούλου-Ευσταθίου τ.40 2004)]

Πάντως η κοιτίδα μας είναι η Θεσσαλία με επίκεντρο τον Όλυμπο.

Ο Έλλην

Ητο υιός του Δευκαλίωνος και είναι μετεξέλιξη εκ της γενιάς των
Πελασγών και Γραικών «Έλλην, γόνω μεν ην Διός, λόγω δε
Δευκαλίωνος» Και η χώρα που κατοικούσαν οι Έλληνες ωνομάσθη
Ελλάς, «πρότερον Πελασγία καλουμένη» [Ηρόδ. Β! 56]
Ετυμολογικές εκδοχές α/ Ελλάς= η φωτεινή καθέδρα,(σελ+ελλά)

β/ Ελλάς=ο φωτεινός λίθος(σέλ+λας) Κατά τον Αριστοτέλη
το όνομα της πήρε από την Δωδώνη της Ηπείρου, όπου ζούσαν
οι Σελλοί και οι καλούμενοι τότε Γραικοί και νυν Έλληνες.

Το Πάριον Μάρμαρον γράφει: «Έλληνες ωνομάσθησαν, το πρότερον
Γραικοί καλούμενοι»

Η ονομασία ''Πελασγοί'' είναι γενική και περιλαμβάνει μια ευρύτερη
ομάδα που ξεκίνησε μεν από την ίδια περιοχή με κέντρο το
Αιγαίο Πέλαγος (την Ελληνική Χερσόνησο και τις πέριξ του
Αιγαίου ακτές) αλλά ξαπλώθηκε στην σε όλη την
λεκάνη της Μεσογείου, στην Ευρώπη και στον κόσμο ολόκληρο
και συν τω χρόνω πήρε διαφορετικά ονόματα.

Και δεν είναι υπερβολή να πούμε ότι οι Πελασγοί με διάφορα
ονόματα είναι διεσπαρμένοι σε κάθε γωνιά του πλανήτου.

Στην τολμηρή φιλοδοξία μας να σχολιάσουμε, ερμηνεύσουμε
εκ νέου και αποκωδικοποιήσουμε την Ιλιάδα, αναλαμβάνουμε
τούτο το δύσκολο έργο.

Εκείνο κυρίως που θα επιδιώξουμε είναι να σχολιάσουμε τα
στρατιωτικές αντιλήψεις της εποχής του Τρωικού πολέμου σε
σχέση με τις επικρατούσες σήμερον.

Επίσης να συγκρίνουμε τις ιδέες και δοξασίες της εποχής του
Ομήρου με αυτές της εποχής μας, ελάχιστα χρόνια πριν
από την 3η Χιλιετία.

Η προσπάθειά μας αυτή δεν εκπηγάζει από κάποια
προγονοπληξία, ή αρχαιολαγνία, αλλά από την σκέψη ότι τα
αρχαία Ελληνικά κείμενα δίνουν όλες τις απαντήσεις στα

σημερινά προβλήματα. Βοηθούν τους νέους να καταλάβουν
τι σημαίνει ζωή, που πηγαίνουν, πως πρέπει να αγωνίζονται
και πως να ξεπεράσουν τα σημερινά τους αδιέξοδα.

Η αρχαία ελληνική γραμματεία δείχνει τον λόγο, για τον οποίον
πρέπει να ζη κανείς και να έχη ελπίδες και σκοπό στην ζωή.
Έτσι πιστεύουμε ότι θα συμβάλλουμε στο μέτρο των δυνάμεων
μας στην ψυχοπνευματική ανόρθωση του Ελληνισμού που τόσο

έχει εξουθενωθή και στερηθή από τα νάματα των προγονικών
πνευματικών θησαυρών του.

Διότι έχουμε παρατηρήσει ότι οι λαοί που έχουν βασίσει την
παιδεία των στην Αρχαία Ελληνική Σκέψη προχώρησαν προς
τον ορθολογισμό και αποκολλήθηκαν από τις σκοταδιστικές
και αναχρονιστικές αντιλήψεις και τα δόγματα.

Αντίθετα το Ελληνικό γένος και ιδιαίτερα το κομμάτι εκείνο που
κατοικεί στην Ελλάδα, ζη ακόμη στο μισοσκόταδο, καθόσον
η Ελλάδα δεν μπόρεσε να συμβαδίση με την Ευρωπαϊκή Αναγέννηση,
ούσα υπόδουλος στον Τούρκο δυνάστη επί 400 περίπου χρόνια.

Η διαφορά αυτή φάσεως μεταξύ των Ευρωπαϊκών λαών και της
Ελλάδος μεταφράζεται σε διαφορετική Λογική και κοσμοθεώρηση,
μολονότι δεν μας βρίσκει πάντα σύμφωνους

η Ευρωπαϊκή ωφελιμιστική και υλιστική αντίληψη περί της ζωής,
πολύ περισσότερο η πρόσφατη αγοραία αντίληψη περί της ζωής.
Εκρίναμε λοιπόν σκόπιμο να αρχίσουμε από τον θείο Όμηρο,
διότι αναμφισβήτητα, είναι ο πρώτος ποιητής στον κόσμο και θα

μπορούσαμε να πούμε ότι δεν είναι μόνον ο ποιητής των Θεών αλλά
και ο Θεός των ποιητών.

Επομένως είναι φυσικό να αρχίση κανείς από τον Έλληνα Θεό -
και όχι από τον Ιουδαίο Γιαχβέ-τον όμορφο Δία και τους συντρόφους του.
Περί της καταγωγής του Ομήρου και της εποχής που συνέθεσε
τα δύο μνημειακά αριστουργήματα της ποίησης,
δεν είναι τίποτα θετικά γνωστό.

Γιατί τα Έπη του Ομήρου είναι το απαύγασμα της Ελληνικής Σκέψης
που έρχεται απο τα βάθη της Ιστορίας και την αχλύ της
αρχέγονης Προϊστορίας.

Και ναι μεν λέγεται ότι επτά πόλεις ερίζουν την καταγωγή του ποιητή,

διεκδικούσαι η κάθε μια την αιωνία δόξα.

Ωστόσο περισσότερον επιμένουν εις τους ανεξακρίβωτους τίτλους
των εκ μεν των νήσων, η Λέσβος, εκ δε των άλλων πόλεων η Σμύρνη,
η οποία ακόμη και «Μελισσογενή» τον αποκαλεί.

Και φυσικά δεν εννοούμεν τους προσωρινούς κατακτητές της σημερινής
Μικράς Ασίας σαν προπάτορες του Ομήρου -όπως η Τουρκική
προπαγάνδα θέλει να παριστάνη - αλλά τα ένδοξα Ελληνικά φύλα
της Ιωνίας που τον εξέθρεψαν και του έβαλαν στο στόμα το πνευματικό
«Νέκταρ». Εν προκειμένω πρέπει να σημειώσουμε την αντίφαση,
κατά την οποία το Τουρκικό κράτος από την μιά μεριά εκμεταλλεύεται

εθνολογικά, ιστορικά και κατ’ άλλους πολλούς τρόπους την
Αρχαία Ελληνική κληρονομιά της περιοχής, ενώ από την άλλη
εχθρεύεται θανάσιμα τον Ελληνισμό σαν Ιδεολογία και πράξη
Ανθρωπισμού και Δημοκρατίας θεωρώντας την αντίπαλο του.

Το τουρκικό «εθνοκράτος» οικειοποιήθηκε την λαμπρή ιστορία της

πολυφυλετικής Οθωμανικής αυτοκρατορίας.

Έτσι έφθασε στο σημείο να αποκαλή τον Όμηρο «Ομέρ» και να τον
θεωρή πνευματικό πρόγονο των Τούρκων ταταρομογγόλων της
κεντρικής Ασίας. Οι Έλληνες της Σμύρνης προτού εκδιωχθούν βίαια
υπό των Τούρκων από τις πανάρχαιες πατρογονικές των εστίες,

τον αποκαλούσαν «Μελισσογενή» διότι έλεγαν ότι κατοικούσε
παρά τας όχθας του ποταμού Μέλητος, αλλά όλα ταύτα χάνονται
στα βάθη της προϊστορίας και καλύπτονται από την αχλύ των δεκάδων
ή και εκατοντάδων χιλιάδων ετών του Ελληνικού βίου.

Οι Έλληνες πάντοτε γνώριζαν - από την απωτάτη εποχή του
παγκόσμιου Ελληνικού Πολιτισμού του Διός έως του Μ. Αλεξάνδρου -
ότι η ανάπτυξη και η ευδαιμονία αποκτώνται μόνον όταν λαμβάνουν
την οικουμενική των διάσταση. Εγνώριζαν δηλαδή ότι δεν μπορεί
ένα έθνος να υπάρξη για πολύ καιρό ελεύθερο, όταν περιβάλλεται
από βαρβάρους, ούτε μπορεί να διαφυλάξη την ύπαρξη του κλινόμενο
στον εαυτόν του. Τούτο μας εδίδαξε ο Μεγαλέξανδρος.

Ωστόσο δεν είναι Μυθολογία, δηλαδή παραμύθια όπως πίστευαν
ορισμένοι στο παρελθόν, είτε από άγνοια είτε από κακή προαίρεση.
Πρόκειται για βιωμένη και υπό κωδική μορφή Ιστορία και αληθινά
γεγονότα που έλαβαν χώραν, όπως απέδειξαν περίτρανα οι ανασκαφές

υπό τον Σλήμαν στην Τροία.

Η χρονολογία δεν είναι απόλυτα γνωστή και πρέπει να
αποκρυπτογραφηθεί από τους ειδικούς. Πάντως, ο Τρωικός Πόλεμος
ανάγεται σύμφωνα με σύγχρονες τεκμηριωμένες απόψεις πολύ πριν
του 1350 π.Χ., ίσως και την 3 ή 4ην Χιλιετίαν, το δε περιεχόμενον των

Επών και οι Πελασγικές του εκφράσεις μαρτυρούν ότι αυτά ίσως
ανάγονται σε πολύ παλαιότερες εποχές Εκείνο πάντως που είναι
υπερβέβαιον είναι ότι ο Όμηρος ήτο Έλλην - προφανώς
εκ Μικράς Ασίας - ενώ υπάρχουν αρκετοί που αμφισβητούν ακόμη

και το όνομα του, το οποίον ισχυρίζονται ότι σημαίνει «Λαϊκό Τραγούδι»,
καθ’ όσον τα Έπη ήσαν άθροισμα ωδών που εψάλλοντο η μία μετά
την άλλη και τόπους και κατά καιρούς.

Αλλά δεν ήσαν μόνον ο Όμηρος Έλλην την καταγωγή και το γένος
αλλά και όσοι έλαβον μέρος στον πόλεμο τούτο ήτοι:
Αργείοι, Μυρμηδόνες, Τρώες, Θράκες, Λύκιοι, Κάρες, Παίονες,
Φοίνικες κ.λπ.

Επρόκειτο δηλαδή για τον πρώτο Μεγάλο Εμφύλιο Πόλεμο
στην ανθρώπινη Ιστορία μεταξύ των Ελληνικών φυλών και ταυτοχρόνως
και για την πρώτη μεγάλη υπερπόντια αποβατική εκστρατεία για την
τιμωρία τω ν Τρώων για την αρπαγή της ωραίας Ελένης

και την επιστροφή της στην Σπάρτη.

Επειδή όμως όλοι οι πόλεμοι ντύνονται ανέκαθεν με κάποιο
ιδεολογικό μανδύα, ίσως να μην ήτο η πραγματική αιτία της
εκστρατείας αυτής τα μάτια της ωραίας Ελένης, αλλά η μεγάλη
στρατηγική αξία των Στενών που ήλεγχαν και ελέγχουν τις γραμμές
ναυσιπλοίας από και προς τον Εύξεινο Πόντο καθώς και τις χερσαίες

από την Ευρώπη προς την Μικρά Ασία και τανάπαλιν.
Βέβαια ένας σοβαρός λόγος πρέπει να ήτο και τα αμύθητα
πλούτη της Τροίας, που συνήσπισαν τους Έλληνες της ηπειρωτικής
Ελλάδος και των νησιών εναντίον των Τρώων.

Η εκστρατεία στην Τροία αποτελεί την πρώτη Συμμαχική Επιχείρηση
της Ιστορίας κάτω από την ηγεσία του βασιλιά των Μυκηνών Αγαμέμνονα.

Το είδος αυτής της επιχείρησης είναι εξαιρετικά πολύπλοκο και
δύσκολη ακόμη και σήμερα και απαιτεί μακρούς και λεπτούς
διπλωματικοστρατιωτικούς χειρισμούς μεταξύ των πολυάριθμων
Ελληνικών φύλων, ώστε να οδηγήσουν εγκαίρως τις στρατιωτικές

και ναυτικές των δυνάμεις στους λιμένες αναχώρησης για την Τροία.

Η Συμμαχική Απόβαση στην Νορμανδία στις 6 Ιουνίου 1943 και
η τελευταία στον Κόλπο το 1991 κατέδειξαν το μέγεθος των
δυσκολιών αυτών των επιχειρήσεων ακόμη και σήμερα.

Ο θρύλος θέλει τον Όμηρο τυφλό πλανόδιο τραγουδιστή.
Αυτός σχεδίαζε τους στίχους του είτε εξ ιδίας αντιλήψεως,
όντας σύγχρονος της εκστρατείας των Ελληνικών δυνάμεων

στην Τρωάδα -κάτι δηλαδή σαν πολεμικός ανταποκριτής
όπως θα λέγαμε σήμερα - είτε όντας πολύ μεταγενέστερος
των γεγονότων επί τη βάσει των όσων ήκουσε να θρυλούνται
εκ παραδόσεως από στόμα σε στόμα.

Το βέβαιον είναι ότι ο κεντρικός κορμός της ιστορίας είναι ιστορικό
γεγονός αποδεδειγμένο άλλωστε εκ των ανασκαφών στην Τροία
και στην Ελλάδα. Αλλά κι αν κάποιος θεωρή τα Έπη υπερβολές
δεν έχει παρά να γυρίση μερικές δεκαετίες πίσω στα ηρωικά

Έπη του 1940-41, του 1912-13, του 1922 για να μην περιπλανηθούμε
στην πλούσια σε ηρωικά κατορθώματα Ελληνική Ιστορία,
αρχαία και νεώτερη.

Τίποτα έκτοτε δεν έφθασε στην πνευματική παραγωγή της
Ανθρωπότητος, ούτε πρόκειται να προσεγγίση ποτέ σε ύψος
τον Όμηρο. Επομένως πρέπει να είμαστε φυλετικά υπερήφανοι
γιατί βγάλαμε έναν Όμηρο, και να αποτελή για μας παράδειγμα

δημιουργικότητος και αγωνιστικότητος, αντί να μιμούμεθα δίκην
πηθίκων και να αντιγράφουμε με στειρότητα τα ξένα
πολιτιστικά πρότυπα.

Δυστυχώς λόγω του ανεπαρκούς εκπαιδευτικού μας
συστήματος - για να μην πούμε του σκοπίμως διαβρωμένου
από τα γνωστά ημεδαπά και ξένα κέντρα εξουσίας -
τα Ελληνόπουλα στερούνται Κλασσικής Παιδείας,

με αποτέλεσμα να αδυνατούν να πλατύνουν την διάνοια των,
να οξύνουν την αντίληψη των, να δυναμώσουν την Αυτοπεποίθηση των,
να πραύνουν και ημερέψουν την ψυχή των και να γιγαντώσουν
το Φρόνημα και την Αυτογνωσίαν των.

Βέβαια δεν πρέπει να λησμονηθή η σπουδαία προσπάθεια
ορισμένων διανοουμένων, που αντιπαλεύοντας το παρόν ανθελληνικό,
αντιπαραγωγικό και φθοροποιό ρεύμα των καιρών μας κατορθώνουν
να φέρουν και πάλι στο φως της δημοσιότητος τα Ελληνικά πνευματικά
έργα εντελώς αφιλοκερδώς και συχνά με σημαντική οικονομική ζημία των.

Το αυτό συμβαίνει και με ορισμένους εκλεκτούς εκδοτικούς οίκους
που τολμούν να εκδώσουν σύγχρονους μελετητές αρχαίων κειμένων,
περισσότερο από πάθος και μεράκι παρά προς χάριν του κέδρους.

Η Ιλιάς, όπως θα διαπιστώσουν οι αναγνώστες, είναι ένα λίαν
περιωρισμένο επεισόδιο, που αρχίζει όχι από την αρπαγή της
ωραίας Ελένης υπό του Πάριδος από τα ανάκτορα του Μενελάου
στήν Σπάρτη, ούτε και από την συγκέντωση του Ελληνικού Στόλου

στην Αυλίδα, αλλά ούτε καν από την αρχή του 10ετούς αυτού πολέμου,

αλλά από το τελευταίο επεισόδιο της τιτανομαχίας των Αχαιών με τους Τρώες

και καταλήγει στον θάνατο του Πατρόκλου και του Έκτορα.

Ουσιαστικά περιγράφονται το επεισόδιο της χολώσεως του Αχιλλέως
και της αρνήσεως του να συμμετάσχη αυτός ο αήττητος βασιλεύς
με τους Μυρμιδόνες του στην καταστροφική και αμφιταλαντευόμενης
έκβασης μάχη. Τούτο στοίχισε πάμπολλες απώλειες και από τα δύο
στρατόπεδα και παρ’ ολίγον να κρίνη κατά τρόπον ολέθριο

για τους Αχαιούς την έκβαση του πολέμου.

Η μάχη κρίθηκε από το λάθος του Έκτορα να σκοτώση τον Πάτροκλο,
γεγονός που εξόργισε τον θείο Αχιλλέα και έλυσε την
«λευκή απεργία» του από το πεδίο της μάχης.

Ο φόνος του Πατρόκλου στην σύγχρονη εποχή θα μπορούσε
να παρομοιασθή με την επίθεση των Ιαπώνων στο Περλ Χάρμπορ,
γεγονός που εξώθησε την Αμερική να βγη στον Β΄ ΠΠ υπέρ
των Συμμάχων. Γιατί από την στιγμή που ο Αχιλλεύς ενεργοποιήθηκε

στον πόλεμο τούτο, η Νίκη των Αχαιών με τις ωραίες κνημίδες
και ο θάνατος του ηρωικού Έκτορος ήτο πλέον δεδομένη.

Για την Οδύσσεια δεν θα μιλήσουμε στο παρόν.
Μόνον θα περιορισθούμε να πούμε ότι σ'αυτήν περιγράφεται ο αιώνιος
Έλλην, το γνήσιον αυτό τέκνον της θάλλασας και των μεγάλων
περιπετειών και περιπλανήσεων.

Επίσης στο Επος αυτό θα διαπιστώσουμε το πολυμήχανον
της φυλής μας, κάτι που οι εχθροί και άσπονδοι «φίλοι» μας
σήμερα θέλουν να μας το στερήσουν και να κάνουν τους σύγχρονους
Έλληνες να ξεχάσουμε την φυλετική μας ταυτότητα και πολιτιστική
και πνευματική μας κληρονομιά.

Τέλος πρέπει ιδιαίτερα να επισημανθή το οικουμενικό πνεύμα
του Ελληνισμού, που τιμά την αξιοπρέπεια του ατόμου,
προωθεί την ιδέα του Ανθρωπισμού, ανεξαρτήτως φυλής,
χωρίς να κάνη εξαιρέσεις σε φίλους και εχθρούς,
σε «εκλεκτούς λαούς» και παρακατιανούς, σε Ελληνες και ξένους.

Το μεγαλείο του Ομήρου είναι ότι πουθενά δεν θα συναντήσουμε
καταφρόνηση του αντιπάλου ή προτίμηση υπέρ φίλων και σε βάρος
των εχθρών. Πάνω απ’ όλα τιμά την ανδρεία των Ηρώων, την Αξιοκρατία,
ενώ δεν χαρίζεται ακόμη και στους Θεούς, τους οποίους κατεβάζει
συχνα απο τον Όλυμπο και τους φέρνει κοντά στους θνητούς ανθρώπους,
ενώ παράλληλα θεοποιεί τους Ήρωες με μιά σχέση

συντροφικότητας προς τους Θεούς.

Αυτή η σχέσηγ εξανθρωπίσεως του Θείου και θεοποιήσεως του
Ανθρώπου είναι άγνωστη σε άλλες λατρείες. Για παράδειγμα,
ο Θεός-Παντοκράτωρ στην Ιουδαϊκή θρησκεία κάνει ακόμη και
ρατσιστικές δικρίσεις υπέρ του Λαού του, ενώ εχθρεύεται θανάσιμα
και μισεί τους αντιπάλους, για τους οποίους παραγγέλλει

τα πιό αποτρόπαια κακουργήματα.

Ο Όμηρος μολονότι δεν αναφέρει πουθενά την λέξη «Δημοκρατία»,

εν τούτοις την κάνει καθημερινή πράξη μεταξύ του Ελληνικού
στρατεύματος, με τις συχνές Συνελεύσεις προς λήψη αποφάσεων
μέσα από τον διάλογο και την ανταλλαγή απόψεων, αλλά και
την κριτική και αμφισβήτηση - ακόμη και του αρχιστρατήγου του
Εκστρατευτικού Σώματος- του ένδοξου βασιλιά Αγαμέμνονα.

Η ΚΑΤΑΓΩΓΗ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ

Γηγενές το Ελληνικό Γένος

Μυστήριο καλύπτει την καταγωγή των Ελλήνων,
αφού ως τώρα έχουν διατυπωθεί οι πιο αντιφατικές, και συχνά
αντιεπιστημονικές θεωρίες, με προεξάρχουσα την δήθεν θεωρία
περί Ινδοευρωπαίων [ΙΕ], οι οποίοι κατήλθαν από τον Βορρά.

Είναι ιστορικά βεβαιωμένο ότι οι Έλληνες είναι γηγενείς και αυτόχθονες.

Και είναι αυτόχθονες διότι όλα τα βιολογικά, ανθρωπολογικά, ιστορικά,

εθνολογικά και αρχαιολογικά συμπεράσματα συνηγορούν περί τούτου.

Ο Ηρόδοτος γράφει (Κλειώ 58) τα εξής: «Εγώ πιστεύω ότι οι
Ελληνικοί λαοί μιλούσαν την ίδια γλώσσα, αλλά αποδυναμώθηκαν
μετά τον χωρισμό τους από τους Πελασγούς, και ξεκινώντας αρχικά
από ένα μικρό πυρήνα, έφτασαν στους τεράστιους αριθμούς

που αντιπροσωπεύουν τώρα με την ενσωμάτωση διαφόρων ξένων εθνών,

ανάμεσα στα οποία ήταν και οι Πελασγοί. Δεν πιστεύω ότι οι
Πελασγοί, ένας βαρβαρικός λαός, έγινε ποτέ πολυάριθμος ή ισχυρός».

Ωστόσο η διαφορά έθνους κατά τον Ηρόδοτο σημαίνει διαφορά
φυλής μάλλον, παρά έθνους όπως το θεωρούμε σήμερον.

Και αντιγράφω ένα άλλο απόσπασμα του (Κλειώ 56) που
επιβεβαιώνει του λόγου το αληθές: «Οι έρευνες έδειξαν ότι
οι Λακεδαιμόνιοι ήταν δυνατότεροι από τους Δωριείς και οι Αθηναίοι
από τους Ίωνες. Αυτοί οι δυο, από τους οποίους οι πρώτοι

κατάγονταν από τους Πελασγούς, ενώ οι άλλοι από τους Έλληνες».

Ποιος όμως πιστεύει ότι οι Λακεδαιμόνιοι δεν ανήκαν στο Ελληνικό έθνος;

Κατά τον Ηρόδοτο το Αθηναϊκό έθνος ήτο Πελασγικό, και Πελασγοί
ήσαν και οι πρώτοι Αρκάδες και οι κάτοικοι του Κρότωνα και της
Τροίας και άλλων πόλεων.

Ο διαχωρισμός των Ελλήνων σε πολλά φύλα (Δρύοπες, Λέλεγες,
Πελασγοί, Καύκωνες, Θράκες, Τηλεβόες κλπ) οφείλεται
στον βαθύ γεωγραφικό διαχωρισμό τους, που και ακόμη και
σήμερα δημιουργεί προβλήματα επικοινωνίας σε ορισμένες
εποχές του έτους.

Συνεπώς, ούτε από βορρά κατήλθαν στην Ελλάδα, ούτε
Σλαύοι εξελληνισθέντες είναι οι Έλληνες - όπως υπεστήριζε
παλαιότερων ο Φαλμεράϊερ - ούτε τέλος προήλθαν

από την Αγγλία, ανοησίες που διετύπωσε στο «μυθιστόρημά» του

το 1842 ο Λόρδος Μπούλβερ Λύττον, και συνηγόρησε με αυτές
και ο Γερμανός επιστήμων Μύλλερ. Ακριβώς το αντίθετο συμβαίνει.

Οι Ευρωπαίοι προέρχονται από τους Αιγαίους Πελασγούς
Πρωτοέλληνες, αλλά αυτό δεν το ανέχεται ο εγωισμός των
που θέλουν πάση θυσία να συμμετέχουν στον λαμπρότερο
πολιτισμό που έφτιαξε ο άνθρωπος ως τώρα. Είναι απίθανον
να είχαν ξένη προέλευση οι Έλληνες διότι προ των περιόδων
των παγετώνων, ως προ ανεφέρθη, ολόκληρος η Βόρεια Ευρώπη,
η πέραν του Δουνάβεως και εντεύθεν του κάτω Ρήνου
και των Άλπεων, αλλά και η Ανατολή-μηδέ της βορείας Περσίας
και των Ινδιών εξαιρουμένων - εκαλύπτοντο από παγετώνες.
Αλλά και μετά την τήξη των παγετώνων τα πεδινά μέρη
εκαλύφθησαν από ύδατα και λάσπη.

Επομένως, ήτο αδύνατον να ζήσουν, και πολύ περισσότερο
να δημιουργήσουν πολιτισμό στις περιοχές της Μεσευρώπης
οι υποτιθέμενοι ΙΕ ή Άριοι και αργότερον να τον μεταφυτεύσουν

στους Αιγαίους Πελασγούς. Διότι οι τελευταίοι είχαν το προνόμιο
να ζουν στην πλέον εύκρατη περιοχή του κόσμου, να «κολυμπούν»
στην Μεσόγειο Θάλασσα και να επικοινωνούν με όλους τους
λαούς του τότε γνωστού κόσμου. Και τότε φυσικά δεν υπήρχαν
οι σημερινές πηγές ενέργειας, για να στηρίξουν οι βόρειοι πολιτισμό,

όπως συμβαίνει σήμερον με την σύσταση του τεχνολογικού πολιτισμού.

Οι Πολυταξιδεμένοι Πελασγοί

Ο Πελασγός είναι τόσο παλιός ώστε φέρεται, σύμφωνα
με την μυθολογία, ως υιός του Ποσειδώνος. Ο συμβολισμός αυτός
είναι σύμφωνος με την θαλασσινή καταγωγή του Ελληνικού έθνους
και την ναυτοσύνη των Ελλήνων. Αλλά και ο Ίναχος,

ο «πρώτος άνθρωπος της Πελοποννήσου», ήτο υιός των Ωκεανού
και της θαλασσινής θεάς Τηθύος. Δεν υπήρχον τότε άλλοι
προηγμένοι άνθρωποι, που να ταξιδεύουν όχι μόνον θαλασσίως
αλλά δια ξηράς βορείως ή ανατολικώς του Δουνάβεως.
Πώς όμως έμαθαν οι Αρχαιοέλληνες Αιγαίοι Πελασγοί να ταξιδεύουν;

Μετά την καταβύθιση της Αιγηίδος βρέθηκαν ξεκομμένοι
στα νησιά από την φυλή και τους συγγενείς των και επιθυμούσαν
διακαώς να ξεφύγουν από αυτήν την απομόνωση.

Έτσι έμαθαν να θαλασσοπορούν, πρώτα πάνω σε κορμούς
δένδρων και έπειτα σε πλοιάρια.

Οι Έλληνες από τα πανάρχαια χρόνια συνδέονται στενότατα
με την θάλασσα και κυριολεκτικά αλωνίζουν το Αιγαίο
και την Μεσόγειο θάλασσα.

Από το Αιγαίο και τα Μικρασιατικά παράλια εισχώρησαν
προοδευτικά και ακτινοειδώς - εν είδη βεντάλιας-προς βορράν,
ανατολάς, νότον και δυτικά και εκπολίτισαν τις υποανάπτυκτες
φυλές, όταν οι κλιματολογικές συνθήκες το επέτρεψαν.

Τότε τα θαλάσσια ταξίδια ήσαν σχετικώς ευκολότερα
και πιο ασφαλή εν συγκρίσει με τα χερσαία. Μετά την
καταβύθιση της Αιγηίδος είναι φυσικό οι πέριξ του Αιγαίου νομάδες
να μετακινήθηκαν προς βορράν και ανατολάς προς εξεύρεση

βοσκοτόπων για τα ποίμνια των.

Αυτοί εισχώρησαν στις αποστραγγιζόμενες πεδιάδες
μετά την υποχώρηση των υδάτων.

Τέτοιες παλινδρομικές μετακινήσεις - άγνωστον πόσες- ασφαλώς
συνέβησαν στην διάρκεια των χιλιετιών υπό την πίεση των
αναγκών των πληθυσμών της εποχής.

Όμως το κύριο ρεύμα μετανάστευσης ήτο σταθερά
προσανατολισμένο από την περιοχή του Αιγαίου και της
Χερσονήσου του Αίμου προς βορράν, νότον, ανατολάς και δυσμάς,

διότι οι έποικοι ανεζήτουν νέες κενές και παρθένες εκτάσεις,
αρχικά για την κτηνοτροφική και βραδύτερα για την
γεωργική τους εκμετάλλευση.

Εξ άλλου η τάση αυτή προς μετανάστευση συνεχίζεται
ως την εποχή μας (μεταναστευτικά κύματα προς Αμερική,
Αυστραλία κλπ).Πάντως στην αρχή ζούσαν βίον νομαδικόν,
όπως ακριβώς και οι Σαρακατσαναίοι της Πίνδου, οι οποίοι μπορούμε

να πούμε ότι είναι οι γνησιότεροι και αρχαιότεροι Πρωτοέλληνες

«Ευρωπαίοι», απόγονοι των Πελασγών.

Εξ Αιγηίδος ο Πολιτισμός

Εκ της Αιγηίδος ξεκίνησαν όλοι εκείνοι οι λαοί, οι οποίοι
παρουσιάζονται βραδύτερων στις γύρω περιοχές της Μικρασίας,
του Καυκάσου και της Μεσογείου ως τον Δούναβη με διάφορες
ονομασίες, μεταφέροντες μαζί και τον πολιτισμό τους.
Είναι φυσικά αδύνατον να προσδιορισθεί πόσα χρόνια πέρασαν
μετά την καταβύθιση της Αιγηίδος, μέχρις ότου διαμορφωθούν
σε φυλές οι διάφορες αυτές ομάδες που διεσώθησαν στα

παράλια ή μετεκινήθησαν στα ενδότερα. Κατά τις μαρτυρίες
των Αιγυπτίων ιερέων της Σάϊν προς τον Σόλωνα, όπως
αναφέρει ο Πλάτων στον «Τίμαιο», από τους Αρχαιοέλληνες
Αιγαίους πήραν τον πολιτισμό.

Τούτο καταφαίνεται και από τις επιδόσεις των στην ναυσιπλοία,
αλλά και στις τέχνες (προηγμένη Κυκλαδίτικη τέχνη αγαλματιδίων).
Τα προπαγανδιστικά μυθεύματα περί αφίξεως Φοινίκων και άλλων
(«Μαύρη Αθηνά», Μπερνάλ), εκτός του ότι στερούνται λογικής και
επαρκούς τεκμηρίωσης έχουν επιστημονικά καταπέσει,
αφού και ο ίδιος παρεδέχθη ότι το κίνητρο του ήτο το κέρδος
και η προσέλκυση της προσοχής.

Το πολλαπλά διαφημισθέν αφήγημα του Μεσοποταμίου Γιλγαμές,
το οποίο θέλησαν να παρουσιάσουν σαν απόδειξη της παλαιάς
πνευματικής ανάπτυξης των διαφόρων λαών της Μεσοποταμίας,
είναι πολύ νεώτερο και κακότεχνο κατασκεύασμα,

συντεθέν βάσει Ελληνικών παραδόσεων και μύθων.

Πρόκειται πράγματι περί κακότεχνης αντιγραφής των
αναφερομένων περί του κατακλυσμού του Δευκαλίωνος,
ο οποίος ας σημειωθή, είναι παλαιότερος του κατακλυσμού
του Νώε, εάν έγινε φυσικά κι αυτός. Γιατί όλα τα γραφόμενα
περί του κατακλυσμού του Νώε είναι τερατώδη,
αντιεπιστημονικά και προσιδιάζοντα μόνον σε λαό που δεν
είχε ιδέα περί της θαλάσσης και της ναυσιπλοϊας.

Αντίθετα από τα κείμενα των Ορφικών περί του κατακλυσμού
του Ωγύγου πιστοποιείται ότι κανένας άλλος αρχαίος λαός
δεν έχει παλαιότερες αναμνήσεις και επιστημονικές μαρτυρίες
και ούτε έχει σημειώσει πνευματικές εκδηλώσεις και άλλες
ενδιαφέρουσες διαπιστώσεις (λ.χ. αστρονομικές παρατηρήσεις
11.000 ετών π.Χ.) όπως αυτές που περιέχονται στα
αρχαία Ελληνικά κείμενα.

Όπως μας πληροφορεί ο Έρμαν Ντίλς [«Προσωκρατικοί»,
Κεφ. Ορφεύς, σελ. 3] οι Αιγαίοι Αρχαιοέλληνες έγραφον τις
παρατηρήσεις των αρκετές χιλιάδες χρόνια πριν επί λεπτών σανίδων,
λίθων ή οστράκων (γραφή Δισπηλιού, Γιούρων, Αλοννήσου κλπ),

γεγονός που μαρτυρεί ότι ήσαν εχέφρονες άνθρωποι
(Homo Sapiens).
Το ερώτημα που γεννάται λοιπόν είναι γιατί είχαν αγνοήσει
ή παραμερίσει τόσο σοβαρά αποδεικτικά στοιχεία οι νεώτεροι
δήθεν «σοφοί» ερευνητές της Δύσεως;

Ασφαλώς δεν είναι τυχαίο το γεγονός, διότι η Ελληνική
Προϊστορία καίει και προτιμούν να την αγνοούν, να την παραμερίζουν
και όταν βγαίνη τυχαίως στην επιφάνεια να την αποσιωπούν
ή να την παραχαράζουν ακόμη. Διότι στην περιοχή αυτή κατοικούσαν

εχέφρονες άνθρωποι όχι προ 10, 20 χιλιετιών -όπως ισχυρίζονται
για την Μεσοποταμία οι γνωστοί Φοινικιστές ή προ 35-40.000 ετών
των Αφροκεντριστών - αλλά προ 100, 800.000 ετών, αλλά και
εκατομμυρίων ετών, όπως απέδειξαν οι έρευνες των Πετραλώνων,
της Τρίγλιας και της Πτολεμαΐδος, υπό του ανθρωπολόγου -
αρχαιολόγου κ. Άρη Πουλιανού. Επομένως οι Αμερικανικές έρευνες
στο σπήλαιο Φράχθυ της Ερμιονίδος, οι οποίες έφεραν στο φως
στοιχεία του πολιτισμού προ 25 χιλιάδων ετών, έρχονται
να αποδείξουν την ύπαρξη και την συνέχεια της αναπτύξεως
του ανθρώπου στον Ελλαδικό χώρο.

Τα κενά που σήμερον υπάρχουν σε μακρές περιόδους της
ιστορίας δεν σημαίνουν αρνητική ύπαρξη ζωής, αλλά μάλλον
έλλειψη συστηματικών ερευνών στην περιοχή αυτή.

Ο Πολιτισμός των Ρωμαίων

Ο εκπολιτισμός είναι πανάρχαιος και ανάγεται από την
εποχή των Ετρούσκων και Τυρσηνών. Όμως ο κυρίως πολιτισμός
των Ρωμαίων πριν αρχίσουν την αυτοκρατορική τους πορεία
άρχισε κυρίως μετά την κατάκτηση της Ελλάδος (180-120 π.Χ),

δηλαδή από την εποχή του Καίσαρος. Προηγουμένως οι φυλές
της Κεντρικής και Βορείου Ιταλίας ήσαν σχετικά πρωτόγονες και
άξεστες, δεν γνώριζαν την γραφήν και εσυνήθιζαν ακόμη
και την ανθρωποφαγία και ανθρωποθυσία σε παλαιότερες εποχές.

Επομένως, τον πολιτισμό και την γραφή όλοι οι Ευρωπαίοι
την χρεωστούν στους Πελασγούς και Κρήτες Πρωτοέλληνες.
Η Λατινική γραφή είναι κι αυτή Ελληνική (Χαλκιδικό αλφάβητο)
και ο Ρωμαϊκός Πολιτισμός είναι αντίγραφο - συχνά κακέκτυπο -

του Ελληνικού Πολιτισμού. Έτσι αποδεικνύεται η πανάρχαια κοινή
καταγωγή των κατοίκων της Βόρειας και Δυτικής Ευρώπης
(Τεύτονες, Γαλάτες, Σουάβοι, Σάξωνες, Ίβηρες κλπ) από
τους Αιγαίους Πρωτοέλληνες.

Οι λαοί αυτοί διατηρούν ακόμη ονομασίες ορισμένων θεών της
Αρχαίας Ελλάδος, λέξεις ή ρίζες λέξεων της αρχικής μητρικής
των γλώσσας, ή μάλλον του γλωσσικού ιδιώματος των το οποίο
ανήκει στην Ελληνική (Ινδοευρωπαϊκή) ομογλωσσία.

Επειδή συν τω χρόνω αυτοί ήρθαν σε επιμειξία με άλλους λαούς,
αλλά και λόγω διαφορετικών κλιματολογικών και
πολιτιστικών συνθηκών, ήτο επόμενον να διαφοροποιηθούν
και να απομακρυνθούν αναγκαστικά από την αρχική πολιτιστική

των κοιτίδα, του Αιγαίου.

Άλλοι εξ αυτών στις νέες των πατρίδες εκβαρβαρίστηκαν ή
αφομοιώθησαν για να επιβιώσουν και παρέμειναν ανεξέλικτοι,
όπως τους ανευρίσκουμε μετέπειτα κατά την ιστορική περίοδο,
διασκορπισμένους σε διάφορες χώρες του βορρά σε φυλές

(Κιμμέριοι, Σκύθες, Γέτες, Αριμασποί, Γέλωνες, Μασαγέτες,
Βουδίνοι, Αγριππαίοι, Ισηδόνες, Σαρμάτες, Δάκες κ.ο.κ.).
Αυτοί εξελίχθησαν αργότερα υπό την επίδραση της Βυζαντινής
Αυτοκρατορίας και δημιούργησαν τα γνωστά έθνη του βορρά
και της Ανατολής. Εκείνους που εισχώρησαν ανατολικότερα
και εκείθεν της λίμνης Βαϊκάλης, τους ανευρίσκουμε κατόπιν
ως Υπερβορείους ( ή ως Γκιλάκους).

Στην Ιαπωνία έφθασε προ αμνημονεύτων χρόνων μια λευκή φυλή,
οι Αϊνού (=Ίωνες), ενώ συναντώμεν διάσπαρτες λευκές φυλές
στην Ασία και Άπω Ανατολή. [Βλέπε Τόμ. «ΛΑΟΙ ΤΗΣ ΑΝΑΤΟΛΗΣ»
«Γενική Εισαγωγήν» όπως και «Γενική Εισαγωγή» στο Δεύτερο
βιβλίο του Ιωάν. Πασσά «ΤΑ ΟΡΦΙΚΑ» και τα σχόλια στους
«Ύμνους του Ορφέως»].

Οι Τούρκοι είναι ένα μωσαϊκό λαών στην πλειοψηφία των
αυτοχθόνων που ζούσαν από αρχαιοτάτων χρόνων στην περιοχή.

Οι Τούρκοι αποτελούν μια μικρή μειοψηφία που κατήλθαν σαν
νομάδες από τα υψίπεδα της Κεντρικής Ασίας, από την περιοχή
του Αλτάϊ, στην Μεσόγειο. Οι τελευταίοι είναι Ταταρομογγολικής
καταγωγής και έμειναν άξεστοι και απολίτιστοι από της
εγκαταστάσεως τους στην Μικρά Ασία ως σήμερον.
Η φυλή αυτή αποτελούσε την ιθύνουσα τάξη της Οθωμανικής Τουρκίας,
αλλά και της σημερινής Κεμαλικής Τουρκίας.

Η Καταγωγή των Ευρωπαϊκών Λαών

Κατά τον Αθαν.Σταγειρίτη [«ΩΓΥΓΙΑ», Τόμ. Β του Αθαν.Σταγειρίτη,
Εκδ. Βιέννης 1808] η καταγωγή όλων των φυλών - και φυσικά
των νεωτέρων Εθνών της Βορείου, Δυτικής και Ανατολικής
Ευρώπης, καθώς και οι λευκοί της Ρωσσίας και Κεντρικής Ασίας -
προέρχονται από το Αιγαίον, και συγκεκριμένα από τον
Ελληνικό πολιτιστικό χώρο, και όχι από τους ανύπαρκτους
Ινδοευρωπαίους [Βλέπε Διόδ. Σικελιώτη, Βιβλ. Α, Στράβωνα,
«Εισαγωγή» και Συρέ «Οι Μεγάλοι Μύσται», Καρλάυλ
«Οι Ήρωες» (Οντίν) και Σαρλ Μπερλίτζ «Τα Μυστήρια από
ξεχασμένους Κόσμους»].
Η εξέταση των λεγομένων Αριανών γλωσσών, όπως πραγματικά
ομιλούνται σήμερον διαθέτουν πολυάριθμα Πελασγικά στοιχεία,
τα οποία αναμφισβήτητα προέρχονται από την Πελασγική των κοιτίδα,
τα Βαλκάνια, την Κάτω Ιταλία και την Μ. Ασία.

Όταν η ίδια ρίζα βρίσκεται σ’ όλες τις γλώσσες ή στις
περισσότερες από αυτές, θα πρέπει να συμπεράνουμε ότι το
αντικείμενο που υποδηλούται δια της ρίζας ταύτης, ήτο κοινό για
τους προγόνους των, οι οποίοι είχαν κάποτε τον ίδιο πολιτισμό.

[Για παράδειγμα η λέξη «Άξων», υπάρχει παρεφθαρμένη
σ’ όλες τις λεγόμενες αριανές γλώσσες, διότι οι λαοί αυτοί γνώριζαν
όλοι την βοήλατη άμαξα.

Ορισμένοι την βελτίωσαν και της έβαλαν ακτίνες στο διάβα του χρόνου,

ενώ άλλοι διατήρησαν τον παραδοσιακό τροχό εκ κορμού δένδρου.

Άρα διαφοροποιήθησαν.

Με την πρόσθεση λοιπόν νέων λέξεων αρχίζει η διαφοροποίηση
της γλώσσας και της ταυτότητας των λαών]. Έτσι έγινε βαθμιαία
η διαφοροποίηση των φυλών εκ της αρχικής των καταγωγής.
Τελικά παραμένει η κοινή καταγωγή σαν μύθος.

Ο μύθος λ.χ της Ατλαντίδος, ο οποίος σχετίζεται με την
πανάρχαιη δραστηριότητα της Ελληνικής φυλής, όπως δείχνουν
τα διάφορα ευρήματα, υπήρξε κάποτε πραγματικότης.
Όχι όμως και ο τεχνητός «μύθος» περί των Ινδοευρωπαίων.

Ο Μύθος των Ινδοευρωπαίων

Η κάθοδος φυλών από Βορρά και Ανατολών στην
Ελληνική Χερσόνησο, για να εκπολιτίσουν τους δήθεν άξεστους
Αιγαίους, δεν ευσταθεί ούτε επιστημονικά, αλλά ούτε από λογικής
απόψεως, διότι οι Αιγαίοι ήσαν αποδεδειγμένα ναυτικός και στο
έπακρον πολιτισμένος λαός που ταξίδευε, από την χαραυγή
της Προϊστορίας του, όχι μόνον στην Μεσόγειο, αλλά και
στους Ωκεανούς. Αν δεχθούμε τις δοξασίες περί «Ινδοευρωπαϊστών»,
τότε θα έπρεπε κανονικά να είχαν βρεθή κάπου τα ίχνη τους,

ο ανώτερος πολιτισμός τους, η γλώσσα τους και τέλος τα ιστορικά
πνευματικά μνημεία που θα άφηναν πίσω στην αρχική των κοιτίδα.
Τέτοιο πράγμα όμως δεν έχει βρεθεί.

Τίποτα απολύτως δεν επιβεβαιώνει την ύπαρξη τους.

Αντίθετα, συνεχώς έρχονται στο φως νέες συντριπτικές
αποδείξεις και ατράνταχτα τεκμήρια από τον Ελληνικό χώρο
και εκτός αυτού - στις χώρες που ταξίδευσε - που επιβεβαιώνουν
ότι οι Αιγαίοι Πρωτοέλληνες μετέδωσαν πρώτοι τον πολιτισμό τους

σ’ όλους τους λαούς του τότε γνωστού κόσμου. Βέβαια, όλες
αυτές οι αντιεπιστημονικές και δογματικές θεωρίες του παρελθόντος
έχουν προ πολλού καταπέσει, αλλά επανέρχονται κάθε φορά με
καινούργιο περιτύλιγμα στην επικαιρότητα από το «επιστημονικό»
κατεστημένο της διεθνούς εξουσίας. Γιατί αυτός ο μύθος βολεύει

την διαιώνιση της εξουσίας τους. Σήμερα βρισκόμαστε σε μια
έξαρση του φαινομένου τούτου.

Παντού επιδιώκουν να μειώσουν την αξία και την συμβολή
του ανυπέρβλητου Ελληνικού παράγοντα στην δημιουργία
του παγκόσμιου Πολιτισμού [Βλέπε «ΦΥΣΙΚΗ ΑΝΘΡΩΠΟΛΟΓΙΑ»,
Τόμ. «ΕΛΛΑΣ» της Εγκυκλοπ. «ΗΛΙΟΣ»,

του Ιωάννη Κουμάρη]. Αρκεί να επαναλάβουμε ότι
"όταν οι αρχαίοι Έλληνες έφτιαχναν τον Παρθενώνα, οι πρόγονοι
των σημερινών Άγγλων ζούσαν μέσα στα σπήλαια ή στα ανήλια
δάση, ενώ πλείστοι απ’ αυτούς και άλλοι βόρειοι λαοί, ήσαν ακόμη

ανθρωποφάγοι ή έκαναν ανθρωποθυσίες» [Στράβων, βιβλ.VI,
σελ. 226, 21] [Ανέκαθεν το θαρραλέο και ανήσυχο Βρεταννικό
έθνος συμπεριφέρθηκε αλαζονικά και σαν κατακτητής στην Ελλάδα,
μιμούμενο τους δήθεν ξανθούς Ινδοευρωπαίους αποικιοκράτες
και εκπολιτιστές]. Ακόμη και στην γειτονική μας Ιταλία, ακόμη
και κατά την κλασσική εποχή, εθυσίαζαν παίδες στην εορτή
των Κομπιταλίων και Λαραλίων, και μόλις επί Βρούτου κατηργήθη
το έθιμον τούτο.[«ΩΓΥΓΙΑ» του Αθαν. Σταγειρίτη, Β. Τόμ. σελ.480].

Επομένως, είναι απαράδεκτη και εξοργιστική η τόσο κραυγαλέα
παραποίηση και διαστροφή της Ιστορίας και Προϊστορίας των Ελλήνων.
Δωδωναία η Λατρεία των Δρυίδων.

Σύμφωνα με παλαιότερες αρχαιολογικές ανακαλύψεις, διεπιστώθη
ότι κατά την Μινωική περίοδο οι Κρήτες θαλασσοπόροι μετέφεραν
στην Μεσόγειο "Κασσίτερο" από την Αγγλία.

Όμως δεν πήγαιναν με άδεια χέρια εκεί. Τους μετέδιδαν τον
ανώτερο Κρητομινωϊκό πολιτισμός τους. Πρόσφατα, ανεκαλύφθησαν
στην Αγγλία προϊστορικές Ελληνικές εγκαταστάσεις, οι οποίες
φανερώνουν ότι οι πρωτόγονοι και καθυστερημένοι λαοί της

Αγγλίας δέχθηκαν την επίδραση των Ελλήνων και συν τω χρόνω
εκπολιτίσθησαν.

Έτσι αποδεικνύεται ότι η πανάρχαια λατρεία των Δρυίδων στην
Βρεταννία είναι Ελληνικής προέλευσης, εκ του Μαντείου της Δωδώνης,
και μετεφέρθη εκεί προ αμνημονεύτων χρόνων.

Η Ελληνική Προϊστορία παρουσιάζει πράγματι ένα εκπληκτικό
μυστήριο και μια σαγηνευτική πρόκληση για αυτόν που θα
προσπαθήση να την αποκρυπτογράφηση και να εμβαθύνει σ’ αυτήν.
Η αυτοχθονία των Ελλήνων έχει αποδειχθή με ατράνταχτα
τεκμήρια από διαπρεπείς ανθρωπολόγους, όπως ο Ιωάν. Κουμάρης
[Βλέπε άρθρον «Φυσική Ανθρωπολογία» Ιωάν. Κουμάρη, Α. Μέρος,
Τόμος «ΕΛΛΑΣ», Εγκυκλοπ. «ΗΛΙΟΣ» και Αλέξη Σίνου
«Η Γεωγραφική Ενότης του Ελληνικού Μεσογειακού Χώρου»

Μέρος Α. Σελ. 94-95, Μέρος Β. Σελ.179-182 κλπ].

Ο Ευρωπαίος «Αρχάνθρωπος» των Πετραλώνων

Αδιάσειστα τεκμήρια της γηγενούς προέλευσης του Έλληνα
έφερε εσχάτως εις φως ο διεθνούς κύρους ανθρωπολόγος
Άρης Πουλιανός με την ανακάλυψη του «Ευρωπαίου Αρχανθρώπου
των Πετραλώνων Χαλκιδικής» και του «Κυνηγού Ελεφάντων της
Πτολεμαίδος» για τον οποίο θα μιλήσουμε σε άλλο κεφάλαιο.
Ο Ορφεύς λέγει: «ήδ’ όσον Αιγύπτω ιερόν λόγον εξελόγχευσα»,
δηλαδή στην Αίγυπτο και στην Λιβύην, εδίδαξα,
(εξελόγχευσα=εξεγέννησα) τον ιερόν λόγον [«Αργοναυτικά» των

«Ορφικών» στίχ. 42-44 και 102 Εκδ. Λειψίας TAUCHNIZIT 1829].
[Τυγχάνει ευνόητον ότι το «εξελόγχευσα» δεν σημαίνει ότι «εδιδάχθην»,
όπως υπεστήριξαν αμαθέστατοι και κακοηθέστατοι συγγραφείς].

Επομένως, η απόδειξη αυτή κονιορτοποιεί κάθε άλλη
παλαιά και νεώτερη δογματική θεωρία, οι εμπνευστές των οποίων
δεν μπαίνουν καν στον κόπο να τις τεκμηριώσουν με στοιχεία.

Είναι γνωστόν ότι κατά την 8 ην χιλιετίαν π.Χ. ελάμβανε χώραν
μεταφορά Οψιανού Λίθου με πλοία από την νήσο Μήλον του
Αιγαίου πελάγους στην Αργολίδα, όπως απέδειξαν τα ευρήματα
οψιανού λίθου στο σπήλαιο του Φράγχθη της Αργολίδος.

Άρα οι Αιγαίοι από τότε θαλασσοπορούσαν. Αλλά και στον
χώρον της Ανατ. Μεσογείου οι Πρωτοέλληνες Μινωίτες και Μυκηναίοι
κυριαρχούν από αμνημονεύτων χρόνων.

[Πανάρχαιοι Αχαιοί Κρήτες και Κύπριοι οι αρχαιο-Φοίνικες και
οι Φιλισταίοι και «Παλαισάτι», διέσχιζαν την Μεσόγειο για να
εγκατασταθούν στην Παλαιστίνη].

Αυτόχθονες οι Έλληνες

Ο Ισοκράτης το διαλαλεί ότι: «Είμαστε αυτόχθονες. Δεν διώξαμε
άλλους που ήσαν εδώ, ούτε ήρθαμε από αλλού να την
καταλάβουμε έρημη από πληθυσμό, ούτε είμαστε μιγάδες
και ανακατεμένοι με άλλα έθνη, αλλά προερχόμεθα από καλό
και γνήσιον έθνος, ώστε γεννηθήκαμε σ’ αυτήν εδώ την γην,
την κατέχουμε και διαβιούμε όλον τον καιρό.

Ασχέτως αν όλον τον 20ον αιώνα η διεθνής εξουσία ραδιουργεί
σε βάρος του Ελληνισμού και με την χρησιμοποίηση της
Τουρκίας σαν «πολιορκητικό κριό» επιδιώκει την έξωση του

Ελληνικού Γένους από τις πανάρχαιες πατρογονικές του εστίες
(Μικρά Ασία, Κύπρος, Αιγαίο, Μακεδονία, Ηπειρο).
[Η διεθνής εξουσία και οι εδώ υπηρέτες και διεκπεραιωτές
της θέλουν να μας επιφέρουν ανάμειξη και να μας μεταβάλουν σ’ ένα
άθλιο συνονθύλευμα, ώστε να απωλέσουμε την εθνική μας ταυτότητα.


Προς τούτο συμβάλουν και ορισμένοι «γραικύλοι» και δήθεν...

ΠΗΓΗ: http://afipnisoy.blogspot.com/2012/06/blog-post_9065.html#ixzz1z5xiLm00